پرچنان

حاجی خوران و قله ساکا

parchenan — Sun, 13 Dec 2009 16:30:18 GMT

این هفته به روستای کنده علیا واقع در لواسانات رفته تا از آن مسیر قله ساکا را صعود کنیم.

اول بگویم دوریین را نبرده بودم و از عکس خبری نیست.

برف تازه و خوبی باریده و آفتاب درخشان بود و لذت کوهنوردی را بیشتر می کرد.

4 ساعتی به سمت بالا رفتیم و وقتی به گرده سنگی یال رسیدم و برف روی آن و لغزندگی آنجا و کفش های سنگین ما که برای روی سنگ رفتن مناسب نبود ، همه باعث شدبدون صعود به قله بازگردیم.

وقتی به ده رسیدیم، ولیمه حاجی به راه بود و ما هم از آن بی نصیب نماندیم.

یک چلو کباب جانانه نوش جان کردیم و از بهترین ولیمه حاجی خوران زندگیمان لذت وافر بردیم

خدا خانه و زندگی اش را آباد کند که به ما بسیار چسبید.

البته چتر بازی ما هم مناسب بود و بسیار حرفه ای کار کردیم و نشان از تجربه وافر سرپرست برنامه داشت.

در راه 3 - 4 تا حاجی دیگه هم در آن منطقه نشان کردم تا هفته بعد هم در آن حوالی به کوهنوردی بپردازیم.

فکر کنم هفته بعد هم نتونیم قله بریم!!!!!!!!!!!!

دوستداران هدیه از وبلاگ منصوره

http://mansoreh.akkasee.com/15344

2

parchenan — Thu, 10 Dec 2009 18:50:18 GMT

در این سرمای جان افکن سیاست و جامعه و طبیعت انتظار نداشتم که با پاسخ گرم دوستان مواجه شوم

ظاهراً دوستان نیز دغدغه مرا دارند.

اما برویم سر اصل مطلب:

یکی از سنتهایی که ما از گذشته دور در ایران کهن داشته ایم تا به امروز همان حرمت بکارت است. در دوران مدرن و مدرنیته و حال و احوال جوامع در حال توسع و همین حال و روز ما نشان می دهد که این حرمت با زندگی جدیدی که به نظر بنده ما مردمان بالجبار انتخاب کرده ایم(مدرنیته)در تضاد است. چرا که دیگر خانواده پیوسته ای نمانده ، قوم و قبیله ای نمانده که پیوند زناشویی را در آن بشود پیدا کرد. به ناچار باید به سمت انتخاب جدید زناشویی گام برداریم تا اثرات زیان بار این تغییر را کم کنیم.یکی از بهترین راه حل هایی که به نظر می رسد مناسب ما باشد و با سنت و فرهنگ بومی ما مطابقت داشته باشد همین متعه یا صیغه است. در این صورت نوجوانان ما دریافت کاملتری از زندگی آینده خواهند داشت. ملاک ازدواج از حالت صرف ص.ک.ث به ملاک های دیگر تغییر خواهد یافت. بهداشت روانی جامعه بالاتر خواهد رفت و بسیاری مشکلات دیگر حل خواهد شد و صد البته بسیاری مشکلات دیگر اضافه خواهد شد که با دور اندیشی می توان آنها را کم اثر تر کرد.

اگر این طرح با استقبال بخصوص مراجع و روحانیون همراه شود می توان انتظار نتایج زیر را داشت:

1. کم شدن هم جنس خواهی در مردان و زنان که چون در زیرین ترین پوست آسیبهای اجتماعی قرار دارد کمتر پیرامون آن صحبت شده است.

2. کم شدن سن ازدواج( چرا که عشق و مباحث پیرامون آن زودتر در ذهن مردمان می نشیند و نیمی از ایمان کامل می شود)

3. کاهش طلاق بدلیل انتخاب درست با معیارهای مناسب تر برای زندگی( بخاطر عمل جنسی دست به انتخاب نخواهد زد)

4. بهداشت سلامت روان و جسم جامعه بسمت مثیت حرکت خواهد کرد

نکات منفی:

1.ابتذال افزایش پیدا کند( با توجه به شرعی بودن کار نمی توان بر آن واجه منفی اختیار کرد)

2.بوجود آمدن فرزندان ناخواسته(که با آموزش می توان آن را کاهش داد)

3.افت تحصیلی

این نکات مثبت و منفی بود که بر ذهن بنده رسید. شما هم کمک کنید.

این نکته را یاد آوری کنم که هیچ کس در 20 سال گذشته به ذهنش خطور نمی کرد که جوانان امروز اینگونه بپوشند و رفتار کنند. 20 سال بعد چگونه خواهد بود؟ با برنامه ریزی می توان پیش بینی کرد.

البته جواب دوستان را بدهم که منظور و نظر بنده و حتی فکر کنم جناب مطهری این نبوده که دختر 16 ساله با بقال 50 ساله محل صیغه شود.این مبحث بیشتر بحث دوست دختر - پسری را می خواهد از وضعیت بی قانون و آنومی نجات دهد.

نکته دیگری که در بطن این قضیه خوابیده است. استقلال زنان است. چرا که عدم بکارت مساویست با اینکه خود فرد حق انتخاب زندگی خود را خواهد داشت. نه پدر نه مادر نه برادر نه جد پدری.

البته لازمه این حرکت آموزش جامع – کامل – علمی هم از نظر جامعه شناسی – روانشناسی- پزشکی و مذهبی است که بدون آن به انحراف خواهد رفت.

نظر شما؟

parchenan — Tue, 08 Dec 2009 16:51:15 GMT

برای عوض کردن فضا هم باید می نوشتم.

پس از سخنان هفته پیش مطهری شروع می کنم که گفت باید عقد موقت را در دبیرستانها پیاده کنیم.(با چنین مضمونی)

حال نظر ما و شما چیست؟

با این که از دیدگاه و منش فکری فاصله دوری با جناب مطهری احساس می کنم. اما فکر می کنم ایشان حرف چندین ساله ای که بنده در ذهنم مخفی کرده بودم را زده است.

ملکم خان پدر روشنفکری ایران یک تز داشت که می گفت برای پیاده کردن قانون و آزادی باید از طریق دین وارد شد. همان چیزی که امروزیها به نام بومی سازی مطرح می کنند.

حال اگر شما اگر از جنس مونث باشید شاید نگاه منفی به این قضیه داشته باشید. پس من سعی می کنم نظر خود را در جملات قصار تبیین کنم.

البته این امر را به پستی دیگر محول خواهم کرد چرا که باید باز خوردهای آن را اول مشاهده کنم سپس وارد ماجرا شوم.

در مجموع خوشحال خواهم شد نظر شما را پیرامون این قضیه بدانم. چه مثبت و چه منفی.

راستی عید شما مبارک.

parchenan — Sun, 06 Dec 2009 08:41:01 GMT

شاید داستانواره

پسرک خطرناک بود. هرکسی که وارد شبانه روزی می شد یک هم چین احساسی در برابر او پیدا می کرد. می خورد 17- 18 سال را داشته باشد. در بدنش جای جای خودزنی و تیغ مشهود بود. بچه های دیگر از او کناره می گرفتند.

تا یک شب مست و پاتیل وارد شبانه روزی شد.

فردایش همه می خواستند او را برانند. همه. آخیش از دستش راحت شدیم. بچه های خود خوابگاه. مسئولان رده پایین و بالا. همه.

اما او تنها 14 سال داشت. او کودک بود. غم جدایی از مادر دیوانه اش کرده بود. شنیده بود برای فرار از غم باید عرق نوشید اما نشنیده بود الکل سفید کورش خواهد کرد.

با غریب نوازی تازه آشنا شده بود. غریب ن.از با یک ساندویچ و کمی محبت توانست دل بچه را بدست آورد. پسر ک تازه محرم رازی پیدا کرد. دفتر خاطرات زندگیش را داد تا بخواند.

مادر دلم برات تنگه. خدا می خوام من و بکشی. 14 سالم اندازه 10 تا مرد 40 ساله سختی به هم دادی...

پسرک کودکتر از آنچه که حتی سنش بود می نمود. شاید کودکی 6 ساله که محتاج و وابسته مادری که دیگر نیست باشد.

اما از این به بعد جای کودک در شبانه روزی نبود. آخه چه معنی دارد فردی که جثه اش به 17 سال و 18 سال می خورد، عرق خوری کند.

اما او کودک بود. نه کودک 14 ساله شناسنامه ای

کودک 6 ساله زندگی.

خدا کند شب کارتون خوبی پدا کند.

راستی عید شما مبارک.

ارفع 88

parchenan — Thu, 03 Dec 2009 11:03:18 GMT

هفته پیش با دوستان فارغ التحصیل دانشگاه تربیت معلم به ارفع رفتیم.

28 نفر بودیم.

برای اولین بار ارفع و جنگل را برفی دیدیم و صعود کردیم

در امامزاده لالبازی کردیم (دستشوی بچه)

در دماوند و چشمه نچندان اعلای آن ناهار خوردیم

با تشکر از ممد و مریم و جهانبخش

و ممنون از امیر و خانمش که ما را تنها نگذاشتند.

خلاصه و مختصر

شما را به دیدن چند عکس از این برنامه دعوت می کنم

کریستالهای برف برگ

سیاه مداد طبیعت در بوم سفید

آغاز تونل زندگی

جنگل سرد(جای صدای ناظری در کاست زمستان خالیست)

تورنتو ایران

شولای سفید

پیچش موی سپید سیاه

روی خط آتش

parchenan — Tue, 01 Dec 2009 19:00:41 GMT

لعنت به من که جلوی کامپیوتر شامم رو می خورم

روی خط آتش فیلمی بود که بی بی سی این هفته بجای آپارات داد. گزیده ای از بهرتین فیلم برداریهای تاثیر بر انگیز از جنگ و خشونت.

سخت بود دیدن مرد افغان که پسر ش را با 1500 دلار به زنی ثروتمند فروخت، تا شکم فرزندان دیگرش را سیر کند.لحظه خفت و زاری و زبونی مرد در برابر پسر فروخته شده اش و فرزندان دیگرش.

زبونی این مرد تمام ناشدنی بود از فقری که می دید.

فیلم دیگر اکشن بود. چگونه اسرائیل از بمب فسفری در فلسطین استفاده کرد و لحظه پرتاب گلوله از تانک را نشان داد.

3 یتیم برمه ای و جنازه های روی آب غذا را کوفتم کرد.

اما این صحنه بود که لقمه را در گلویم سنگ کرد، زهر کرد، از انسان بودن پشیمان کرد.

فیلمی که نشان می داد مسیحیان افراطی چگونه کودکان را به عنوان جاودگر می کشند و میسوزانند و زنده به گور می کنند. تصویر دختر 4 ساله ای که مردی با قمه می خواست او را بکشد را نمی توانم ترسیم کنم.کودک طوری ترسیده بود که به تندی نفس نفس می زدو نگرانی وجودش را از چشمانش خارج می کرد.

نمی دانم چرا ذهنم لحظه ترس کودکان حسین (ع) را با این صحنه پیوند میزند.

دیدن این صحنه سخت بود.نکنه وحشت انگیز ماجرا آنجا بود که اکثر کودکان که به اسم جاودگر کشته می شوند به دست پدر و مادر و اقوام و خویشانشان انجام می پذیرد.

کودکان دیگری را نشان داد که با اسید سوزانده شده بودند و جنازه هایی دیگر از این کودکان به اصلاح جادوگر.

اسقفی را نشان داد که رو به دوربین گفت که تا به حال 110 کودک را کشته، چرا که مطمئن شده نمی تواند سحر را از وجودشان خارج کند.

اصلاً نمی دانم چرا موجودی این چنین پاک و معصوم را جادوگر می دانند و می پندارند. نمی فهمم.بنده را به تاریخ و گذشته دور ارجاع ندهید که کودکان قربانی خدایان می شدند.چون ابراهیم و اسماعیل که اسطوره ای از این قربانی هاست. در اقوامی سامی و عبری و عربی این جریان وجود داشته است.

ما در هزاره سوم زندگی می کنیم لطفاً بنده را به تاریخ و گذشته دور ارجاع ندهید.

نمی دانم خوشحال باشم یا متاسفم برای دوستانی که این فیلم را ندیدند.

خدایا یاریمان کن که درد انسانیت را کاهش دهیم.

ای کاش تهران کلاغ نداشت.

parchenan — Sun, 29 Nov 2009 17:13:16 GMT

نمی دانم تا به حال از بزرگراه آیت ا.. سعیدی تهران گذر کرده اید یا نه؟

از همان روزی که دیدم دسته عظیم کلاغ ها روی چراغ های راهنمای فرود هواپیماها نشسته اند دل تو دلم نیست. چراغهایی که درست وسط میدان و کوچه و خانه مردم قرار دارند( فرودگاه بین الملی مهرآباد ما هم خود حدیثی دارد).

هر وقت که در آسمان غبار گرفته تهران می بینم هواپمایی سفیر کشان بسمت مهرآباد در حال پرواز است و تصیمیم به فرود گرفته، خدا خدا می کنم هیچ کلاغی روی چراغها ننشسته باشد.

ای کاش تهران کلاغ نداشت.

گویند که اشک خدا
-که همانا باران است-
هرچه نا پاکی را می شوید

اما،
لک خون شهید بی‌گناه
بر دستان قاتلش را نه!

خون ناحق،
دامان خونریز،
خشم خداوند...

*گزارش این هفته جنگل نوردی را با کمی تاخیر بر روی وب قرار خواهم داد.

wc

parchenan — Mon, 23 Nov 2009 18:59:18 GMT

چند وقتی است که جای حرف بعضی از مردم در دستشویی های عمومی شده است. حرف و دلشون را آنجا می روند و می نویسند و می ریزند و خالی می شوند از هر جهت.

چون بنده کلیه هایم حسابی به بیش فعالی دچار هستند با سرویس های عمومی آشنایی دیرینه دارم، و در این سرویس ها نوعی رونامه دیواری باب شده است.

در این چند وقت هم که شعارهای سیاسی زیاد تری را روی در دستشویی ها میبینیم.البته بعضی درها را هم از بس هر روز رنگ زده اند، یک چند میلیمتری بر ضخامت درها اضافه شده است و شاید تا سالهای دیگر وزن آن درها آن قدر به این علت اضافه شده باشد که لولا تاب وزن جدید خود را نداشته باشد و بی افتد بر سر آن بنده خدایی که فکر می کرد در چهار دیواری اختیاری مسترح شده است.

البته همه نوشته ها سیاسی نیستند و خیلی ها هم حرف دل و زیر دلشان را آنجا می نویسند.یاد غربت و بی پناهی و معشوق بی وفا همیشه جایی در این درها دارند. بعضیها هم زیر دلی هستند. از این گروه خود اهل هنر ند و به وسع قلم و بوم(همان در)و ذوق و هنر و قریحه ای که دارند، نقاشی هایی اروتیک بر در ترسیم می کنند.

من از سالهای دور به واسطه حوزه مطاله و درسم به این موضوع حساس بودم و این علاقه را شما ناشی از سیاست زدگی و اهل ذوق و شعر بودن آن چنانی تفسیر نفرمایید.

بله عرض می کردم که سرویس های بهداشتی این روزها، تمایل بیشتری به سیاست دارند تا زیر شکم.

اما دربین این همه سرویس بهداشتی هایی که بنده در اقصا نقاط تهران و شاید ایران رفته ام، یکیشان از همه کاملاً متفاوت بوده است.

نمی دانم پارک المهدی رفته اید یا نه؟ پارک بزرگی واقع در ضلع جنوب شرقی میدان خشتک پاره آزادی.

در این پارک مثل هر پارک دیگری سرویس بهداشتی وجود دارد.

اما نوشته های این توالت با بقیه تفاوت کامل دارد.

در آن نه از سیاست خبری است و نه اهل ذوقی در آنجا مشغول زور زدن ذوقشان بوده اند. اما تا دلتان بخواهد شماره تلفن از هر جنسی ( زن و مرد)، از هر سنی بر در و دیوار آن نوشته و حتی حک شده است. با توضیحات مجز و مختصر، اما کامل. من این کار را می کنم و آن دیگری را نه.به نوعی می توان نام این کار را بیزنس دری نامید.

خوب اینکاره های این کار هم خود را به نوعی بیزنسمن می دانند دیگر. والبته خوب می دانند آن فرد زور دهند اگر اهل سیاست باشد حتماً رفته شبکه های بیگانه را گرفته و ماهواره تماشا می کند و هر روز می تواند مرگ بر فلان و بهمان را نتنها بخواند که بشنود. یا اگر اهل ذوق آنچنای باشد که یک cd یا یک dvd ناقابل مگر چقدر است؟ در همان شبکه های ماهواره ای هم بنشیند ویکتوریایی هست که ببیند.آخر آخرش یک بلیط 150 تومانی مترو است و یک گوشی بلوتوثی.پس اهل فن و بیزنس رفته اند سر اصل کاری و چیزی که در آن دو یافت نمی شود را در لحظه نهایی کار جلوی چشم زور دهنده قرار می دهند و شماره های مد نظر را در جلوی چشمش قرار می دهند.

البته کارگر خدمتکار آن سرویس تمام تلاش خود را در زمینه پاک کردن این شماره ها بر عهده گرفته است. اما خوب بیزنس من ها کار خود را خوب بلد هستند.

خوب

( در نوشتن این پست سعی خود را کردم تا هر چه می توان تلخی آن را بگیرم).

باز هم توچال

parchenan — Sat, 21 Nov 2009 13:58:18 GMT

این هفته هیچ کجا گیر نیاوردم و توچال رفتیم.

اولین برف ماندگار امسال را هم تجربه کردیم. از بی راه رفتیم و حسابی هم برف کوبی کردیم. آسمان گاه ابری ، گاه آفتابی و گاه مه می شد. کلاً جالب بود.

نمی دونم تا حالا تجربه کردید یا نه؟ شاید در شهر کمتر پیش آمده باشد که تجربه کنید.

در کوهستان به سمت بالا می روی و سرما وجودت را فرا گرفته. آسمان ابری است و از آفتاب هیچ خبری نیست. برف کاملاً به کفشهات چسبیده و سرمای برف از چرم کلفت کفش به انگشتان پاهایت می رسند و انگشتها به سمت سردی و کرختی پیش می روند. روی یال قرار داری و باد می وزد.طوری که پاچه های شلوارت را تاپ تاپ تاپ تکان می دهد و هرچی بدنت گرما تولید می کند را از بین می برد. بدنت که کوله پشتی روی آن قرار گرفته هم عرق کرده و اکنون آن عرق گرم به یک چیز سرد تبدیل شده. به ناگاه آن باد معجزه می کند و ابرها به کناری می رود و آفتاب ، درخشان بر بدنت می تابد. گرمای آفتاب را کاملاً احساس می کنی و هر لحظه آفتاب پرست تر می شوی. طوری به آفتاب انس می گیری که گویی رفاقت هزار ساله با او داری.گرمای آفتاب ، ذره ذره ذره در بدنت نفوذ می کند و از آن لذت می بری.

یاد این شعر و این بیت پاییز می افتی و لذت این لحظات بیشتر می شود.گویی آفتاب شرمیگن است از این که نتوانسته در همه لحظات با تو باشد و بر ابر نفرین می فرستد که چرا نمی گذارد دمی با هم باشیم.

پاییز آمد / لا به لاي درختان / لانه کرده کبوتر / از تراوش باران می گریزد ،
خورشید از غم / با تمام غرورش / پشت ابر سیاهی / عاشقانه به گریه می نشیند ،
من با قلبی / به سپیدی روز / میروم به گلستان / همچو عطر اقاقی /لا به لای درختان می نشینم ،
شعر هستی / بر زبانم جاری / پر توانم آری / می روم در کوه و دشت و صحرا ،
ره پیمای / قله ها هستم / در کنار یاران / راه خود در طوفان / می نوردم ،
در کوهستان / یا کویر تشنه / یا که در جنگل ها / رهنوردی شاد و پر امیدم ،
شايد روزي / شعر هستي بر لب / جان نهاد بر كف / راه انسان ها در نوردم ،
شعر هستی / بودن و کوشیدن / رفتن و پیوستن/از کژی بگسستن / جان فدا کردن در /راه خلق است

من اطمینان دارم که شاعر این قطعه حتماً چنین لحظه هایی را تجربه کرده است.

دیروز از این حال کم نداشتم.

حس خوبٍ بودن

شاخه های یخی

پیر سگ

چیست در بازی آن ابر سپید روی این آبی آرام بلند؟

مرحوم میکائیل(باورش سخت است. توچال بی میکائیل)

*دقت کردید در این دو روز طبیعت تهران پاییزه پاییزه شد.

**جمعه و شنبه یکی از پاک ترین و آبی ترین روزهای تهران بود که شاید تنها در عید نوروز بتوان سراغی از آن گرفت.

عکس های سنگچال - ولیران و داستانک

parchenan — Thu, 19 Nov 2009 13:25:18 GMT

گفتم عکس کم اما با کیفیت بهتری بگذارم.

خدا با همه زیبای هایش

در این خانه حتماً کسی هست== بازآی_بازآی_ هر آنچه هستی باز آى*

3 یارو یاور و خانه شان=من اناری را میکنم دانه/به دل می گویم/ ای کاش
این مردم دانه های دلشان پیدا بود.*

بر افراشته

حسرت کودکی خاله*

داستانک:

تازه شهرداری دیوارهای بتونی شهر را کاشی کرده بود. زیر گذر آزادی هم از این قاعده مستثنی نبود.خیلی قشنگ کنجشکک اشی مشی با تمام ورجه ورجه هایش را در داخل آن دخمه به تصویر کشیده بودند.

دست کارگرا و سرامیک کارا و هنرمنداشون درد نکنه. خیلی زحمت کشیده بودند.

اما گنجشک واقعی، همونی که از اندازه نقاشی روی دیوار خیلی خیلی خیلی کوچیک تر بود حیرون و سرگردون داشت دنبال لونه و جوجه هاش می گشت حیونکی.

آخه روی لونش را کارگرای زحمت کش با گچ و بتن و سیمان و سرامیک ،گنجشکک اشی مشی گذاشته بودند.

پیشنهاد:پنجشنبه ها ضمیمه روزنامه اعتماد صفحه آخر ُداستان کوتاه احمد غلامی و داستانک تاکسی نوشت سروش صحت را از دست ندهید./

*اسامی که دوستان در آن نقش داشته اند. با تشکر از خاله و لیلی عزیز خانی