پرچنان

گزارش برنامه درياچه گهر(درود لرستان)

parchenan — Sun, 06 Jul 2008 10:47:30 GMT

(تعداد افراد شركت كننده :28)

چهارشنبه 13/5/87 ساعت 7 با قطار به سمت درود

پنجشنبه 14/5/87 ساعت 3:30 درود

نيسان(هر نيسان10 هزار تومان) به سمت پاركينگ

ساعت 9:15 حركت به سمت درياچه

ساعت 10:15 رسيدن به انتهاي تير‌هاي برق( گردنه اول)

ساعت 11:00 رسيدن به گردنه پنبه‌كار

ساعت 11:45 رسدن به چشمه اول

30 دقيقه استراحت

ساعت 12:30 حركت و ساعت 13:15 رسيدن به چشمه دوم

و ساعت 15:30 رسيدن به درياچه.

آنچه در بالا آمده نماي كلي برنامه بود حال گزارش كامل آن

چهارشنبه مستقيم از محل خدمتم به سمت راه‌آهن حركت كردم( با كوله آمده بودم). ساعت 5 از نوبنياد حركت كردم و گفتم كه دو ساعت زودتر طبيعي است كه به راحتي برسم . اما ساعت 6:15 دقيقه بود كه هنوز به وليعصر نرسيده بودم . پس پياده شدم و يك موتوري گرفتم و البته كساني كه سوار موتوري شده باشند مي دانند كه او حركت نمي كند بلكه پرواز مي كند و چون خودمون هم موتور سوار بوديم والبته گاه گاهي هم هستيم شيرش كردم ورفت. خلاصه سر موقع به قطار رسيدم.

صبح ساعت 3:30 دردرود بوديم .از آنجا تا ابتداي راهي كه به سمت درياچه مي رود را پياده رفتيم و پس از تهيه كردن نان سنگگ به سمت پاركينگ با دو عدد نيسان به راه افتاديم .

صبحانه را در كنار چشمه خورديم و شروع به حركت كرديم. هوا غبار عجيبي داشت به طوري كه 50 متر جلوتر را به سختي مي توانستي ببيني( ظاهراً از عربستان وارد ايران شده است). پس از عبور از گردنه پنبه كار به چشمه اولي رسيديم كه آن را مرتب كرده و سيمان كشيده بودند . هوا گرم بود و بچه ها خسته. آنهايي كه مرا مي‌شناسند مي دانند كه بنده در اني گونه موارد چه مي كنم. پس اول خودم را بعد بقيه را با آب يخ چشمه شروع به خيس كردن كردم . اول خيلي ها نوچ ونوچ كردند بعد كه ديدن من از رو نمي روم آنها هم شروع كردند. در چشمه دوم هم همينگونه بود تا آنكه به نزديكي ‌هاي درياچه رسيديم .من و سينا( برادرم )و پسر عمه ام تا به درياچه رسيدم لباسها را كنده و با بدن گرم ( يا شايد داغ) زديم به آب تگري درياچه.

چه لذتي داشت شنا بعد 5:5 ساعت راهپيمايي در هواي گرم.

بعد از شنا هم رفتيم ناهار كه جوجه كباب بود زديم تو رگ و سپس شروع به گشت وگذار در اطراف درياچه كرديم.

درياچه به وسعت 85 هكتار و عرض 500 و طول 1700 و عمق 27 متر در ارتفاع نزديك به 3000 قرار دارد و آب آن شيرين است( هنگام شنا آب بخور نوش جونت)

در حدود 500 نفر در آنجا مستقر بودند اما چون منطقه بزرگ بود زياد محسوس نبود. به تازگي چندينتير چراغ برق در منطقه كار گذاشته اند كه انرژي مصرفي خود را از خوشيد مي گيرد. 6 دستگاه توالت نيز گذاشته اند كه البته وضع آنها وخيم است.

وآب لوله كشي از چشمه اي در آن نزديك در منطقه است.

يك جنگل ابتداي درياچه و جنگلي پر پشت تر و انبوه تر در انتهاي آن قرار دارد. در سمت شمال آن نيز ارتفاعات اشترانكوه و قله هاي سن بران وگلگل قرار دارد( از آنجا بسيار وهم انگيز به نظر مي رسيد و صعود از آن يال را محال مجسم مي كرد.

چندين گروه بودند كه با خود مرغ وگوسفند زنده آورده بودند و به مرور زمان آنها را بسمل مي كردند وكباب كرده و مي خوردند.( ديگر نيازي به يخچال و سرد كردن آنها نبود و مي توانستند مدت زمان زيادي را در كنار درياچه باشند)بسيار نيز اهل مي و پياله بودند و تا در چادر را باز مي كردند بوي الكل بود كه به مشام آدمي مي‌خورد.

در واقع كباب و رباب( خيلي از الوار نيز اهل آواز بودند) و خواب و خيال و البته شنا، كار چند روزه آنها بود.تنها عيبي كه به چشم مي‌خورد : به دليل زياد بودن خر و الاغ ( براي حمل كالا هاي كوهپيمايان واحياناً خودشان) تمام منطقه از فضولات آنها پوشيده شده بود واين باعث كثيف شدن منطقه شده بود. به نظر مي رسد كه بايد براي اين مشكل راهكاري انديشيده شود( مثلاً كيسه اي در پشت آنها قرار داده شود)

در ضمن هر الاغ هم براي حمل كالا تا 15 هزار تومان مي گرفت.شب كه شد ما هم وسايل خود را جمع كرده و كنار خود قرار داديم ( منطقه امنيت صد در صدي ندارد)و تا صبح

ساعت 3:30 دقيقه شب بود كه چاد كناريها كه زيادي زده بودند بالا شروع كردن به عر‌عر كردن و در نتيجه همه خر و الاغ ‌هاي منطقه با آنها هم آواز شدند و ما براي اولين بار مژده رسيدن صبح را نه از خروسان كه از خران والاغان شنيديم.

صبح ساعت 10 :30 به سمت پاركينگ شروع به حركت كرديم اما قبلش من با همان لباس و دستك يه وداع با درياچه كردم(زدم به آب)و سپس حركت كرديم . سر هر چشمه هم همان بازي را در آورديم اما اين بار بچه ها حرفه اي تر بودند و از آب بازي لذت بيشتري بردند.( كلاً كوهنوردي در هر فصلي لذت مخصوص به خود دارد .زمستان كه لذت واقعي كوهنوردي در آن فصل است . پاييز كه طبيعت نقاش و چيره دست را مي بيني. بهار و معجزه طبيعت و تابستان و آب بازي هاي بين راه.

يادم نمي رود وقتي كه بچه بوديم هميشه آرزو داشتيم مدارس كه تعطيل شد خانه مادر بزگمان بمانيم. خانه كه حياط زيبايي داشت و براي ما كه بچه بوديم بسيار بزگ به نظر مي رسيد. حياطي كه تمام سبزي لازم خانه را تأمين مي‌كردو حوز كوچك مربعي شكل آبي كه دايم درون آن ماهي قرمز مي ريخت. با اصرار ما و البته مادر بزرگمان ( به او ملوس مي‌گوييم) مجبور مي شد كه ماهي ها را بگيرد و ما شروع به آب‌بازي مي كرديم. امان از موقعي كه دور از چشم دايي شروع به آب بازي مي كرديم و او ميآمد وميديد كه بله دو سه تا از ماهي ها به ديار عدم رفته اند.هميشه آب بازي در كوه مرا به آن دوران پرتاب ميكند.

باري ما ساعت 6:45 بليط برگشتمان بود.

قطار آمد وما 26 نفر با كوله ها داخل قطار شديم. كه ديدم جاي ما افراد ديگري نشسته اند . حال مي كوييم ما بليط داريم شما بايد برويد بيرون و آنها مي گويند ما بليط داريم و شما اضافي هستيد. كار داشت بحراني ميشد كه بليط مان را نگاه كرديم ديدم تاريخ فردا يعني شنبه را دارد و چون شوك بزرگي بر سرمان فرود آمد . قطار آماده حركت بود كه پياده شديم و مانديم چه كنيم. كل شهر را بابت اتوبوس زير و رو كرديم . اما هيچ گيرمان نيامد. 2 قطار ديگر هم به سمت تهران مي رفتند كه من با يكي از آنها توانستم خود را صبح شنبه به تهران برسانم و دوستان با اتوبوس آمدند.

و اين خود شد خاطره اي جالب و عبرت بر انگيز كه حتما دفعات ديگر همه چيز بليط را چك كنيم.

اندر حواشي يورو 2008

parchenan — Tue, 01 Jul 2008 20:01:37 GMT

شكر خدا كه اين مسابقات تمام شد و ما حالا مي توانيم صبح ها راحت از خواب بيدار شويم و روز خود را در حالت چرت بسر نبريم.

اما ما در اين چند هفته يك چيز مهم كشف كرديم ، زنان غربي موجودات خبيثي هستند. موجوداتي كه حتي نبايد يك لحظه قيافه پليد آن ها را نشان داد. اگر خداي نكرده يك لحظه از دست سانسور چياني كه نگران دين من جوان هستند و صحنه اي در مي رفت ويك خانم كه لباس حلقه‌اي پوشيده بود را نشان مي داد مطمئن هستم كه شب خوابش نمي برد.حاضر بودند 37 بار يك گل را نشان بدهند وآدم را از هرچي گل است متنفر كند اما يك لحظه خدايي نكرده اين موجود خبيث را نشان ندهد. باري حالا ما مي دانيم كه اگر زنان ايراني هم پايشان به ورزشگاه ها باز شود آنها هم بي ناموس بازي در خواهند آورد و ما ها هم همه لخت بازي را به تماشا خواهيم نشست. با اين تفاوت كه ما زير آفتاب جزغاله خواهيم شد (آفتاب اروپا كه نيست ، نرم ولطيف باشه).

به راستي فرهنگ غرب اينقدر وحشت زاست.آيا پاي من روزي به آن ور آبها باز نخواهد شد ؟ آيا من غير از فيلمهايي كه ايران پخش مي كند نمي توانم با نوع زيست آن مردمان از طريق اينترنت، ماهواره، DVD و... آشنا شوم و ببينم .آيا تنها راه ارتباطي من با غرب از كانال جمهوري اسلامي ميگذرد.پس چرا با اين كه هم ما مي دانيم و هم آنان كه همه از اين صحنه ها ديده ايم وخواهيم ديد باز دست به چنين اعمالي مي زنند.جز اين است كه با اين كار بغير از عقده در من چيزي افزوده نخواهد شد.

حلا ما هر چقدر هم كه از اين جور آدمها در اين فيلم‌ها ديده باشيم . باز تا صحنه آهسته يك بازي را نشان مي دهد، كه آن صحنه را نمي بينم. درون تماشاگران مي گرديم و يك مورد كه از دست سانسورچي در رفته رو سعي مي كنيم پيدا كنيم و ببينم و تو دل خودمون به ريش اون سانسور چي بخنديم. يا بلعكس.

وبلاگ 5 ( در پاسخ به امیر)

parchenan — Mon, 30 Jun 2008 19:23:02 GMT

در پاسخ به پنجره چوبی:

می بینم که در این یک سال هیچ کدام از اون 3 پارمتری که گفتی نداشته ای و در اولین سالگرد تولدت( تولد خود واقعی) به آنها رسیده ای

بله این اولین هدیه داشتن وبلاگ است. حس داشتن اعتماد به نفس. اینکه من هم می توانم.

اما من در نگرش شما که بیشتر بعد منفی آن را در نظر گرفته بودید نقدی دارم.

1.اگر ما وبلاگ را در حوزه رسانه در نظر بگیریم ملتفت می شویم که فرد وبلاگ نویس

نیز مانند دیگر نویسندگان رسانه ها ست که در اکثر رسانه ها نیز نام تنها زینت بخش مقاله است .

2. شما در فضایی می نویسی مجازی . یعنی هست اما نیست. وجود دارد اما وجود ندارد. پس نیازی ندارد که چهره خود را نمایان سازد و تنها افکاری را که در مغز خود دارد نمایان خواهد کرد.

3.بسیاری از وبلاگ ها متعلق به بزرگان و اساتید دانشگاهی است که آنها هم اکثراً تصویری از خود نداده اند. آیا آنها که شناخته شده هم هستند هم همان 3 مشکل را دارند؟

4.نگذاشتن تصویر کمک می کند که خواننده بدون هیچ قضاوتی به آن چه نوشته شده است بیندیشد. مانند خواندن مقایسه بین رمان و یک فیلم از همان رمان

که اکثراً رمان را دل چسب تر می دانند که یکی از دلایل آن است که خواننده برای فرد شکل و قیافه در خیال می سازد و در فهمیدن کلمات او را بیشتر یاری خواهد کرد. در نتیجه کلمات تاثیر عمیق تری می گذارند.

5.گاهی از موارد باید هدف از ساختن وبلاگ برای نویسنده را نیز مدنظر داشته باشیم. چرا که شاید یکی تنها خودش می داند که وبلاگ دارد و برای کسانی می نویسد و پنهان بودن خود یکی از مهمترین دلایلی است که وبلاگ را برای نوشتن انتخاب کرده است.

6.باید این نکته را هم مدنظر قرار داد که ما در کشور دموکراتیکی زندگی نمی کنیم وباید برای آن هم اندیشه ای کرد.

7. و این سئوال که اول باید کرد اینکه گذاشتن تصویر چه سودی دارد؟که به نظر من جواب های شما پاسخ مناسبی برای این سئوال نبود.

8.شاید من عکس خود را میگذاشتم این نوشتار نیز تغییر می کرد(ارزش های متغییر)

*این هفته هم برنامه دریاچه گهر داریم.

لینک غم

parchenan — Thu, 26 Jun 2008 10:31:01 GMT

نمی خواهم بنویسم.

اما این داستان بقدری تکانم داد

که گفتم شما هم بخوانید البته اگر جیگرش را داشته باشید.

من وقتی فیلمی می بینم از آن قسمتهایی که دوربین روی چشمهای بازیگر زوم میکند در حالیکه آرام اشک در چشمان بازیگر حلقه زده وسپس جاری می شود را خیلی دوست دارم

.با خواندن این داستان خود صحنه پرداز فیلم خود شدم.

این داستان را از وبلاگ خوابگرد برداشته ام(کاملتر آن ا آنجا بخوانید):

در ضمن در وبلاگعباس معروفی آخرین شعر سیمین بهبهانی (پیرامون دولت عدالت محور)آمده است

«سهیلا»، مادری ۲۸ ساله، که نوزاد ۵روزه‌اش را به طرز دلخراشی کشت و کم‌تر از یک سال پیش، گزارش محاکمه‌ی او به اتهام قتل عمد، در روزنامه چاپ شد. پیشنهاد می‌کنم اگر دل‌اش را دارید، این گزارش را به عنوانِ نمونه‌ای از صدها و شاید هزارها ستمی که بر زنان می‌رود، بخوانید و سپس، اگر باز هم دل‌اش را داشتید، «روایتِ داستانی» علیرضا محمودی را که ابتدا قصد انتشارش را در این‌جا نداشتم، ولی آن‌قدر آکنده‌ام اکنون از حسی تلخ که، چشم بستم و آن را در ادامه‌ی این چند خط منتشر کردم. عذر می‌خواهم اگر در روزهای بزرگداشت مقام «مادر»، به ضدِ بزرگداشتی با چنین مقدمه و چنان‌تر مؤخره‌ای مهمان‌تان کردم.

شبِ خیس ِ رستگاری
تقدیم به سهیلا
سرش را که بریدم احساس کردم کار هنوز تمام نشده است. مگر می‌شد این قدر آسان باشد؟ هنوز اسم نداشت، اما از همان هفت سال پیش که با رضا فرار کردم، دوست داشتم اسم پسرم «آرش» باشد. به نظرم کسی که اسمش «آرش» باشد، امکان ندارد با یک گالن نفت خودش را آتش بزند یا با دختر خودش بخوابد.

شش روز پیش که دنیا آمد، مثل این بود که گنج پیدا کرده‌ام. واقعا به درد زاییدنش می‌ارزید. توی بهداری زندان وقتی به‌ام گفتند پسر است، طوری بود انگار پنج هزار و سیصد تومانم، بنز مشکی بانک تجارت را برده باشد. اما بعد گفتند باید آرش را ببرند یک جای دیگر. قاضی اجازه نداده بود پیش‌ام بماند. دوست نداشتم گنجم را ببرند. چه فرقی می‌کند اگر HIV مثبت خونم هم در خونش جاری باشد، این حتا بیش‌تر ثابت می‌کند، مال خودم است. نه مال هزاران هزار نفری که فقط یک شب می‌بینی‌شان و کارشان را می‌کنند و تمام می‌شوند. تکه‌ای از خودم که می‌توانم، بیرون از خودم توی دست هایم بگیرم و نگاهش کنم. اولین بار بود که کسی این قدر آرام کنارم می‌خوابید.

تیغ ریش‌تراشی را از لای کتاب دعای خانم تقوی دزدیدم. خانم تقوی با آن، یواشکی زیرابروی دخترها را می‌تراشید. این آخرین شبی بود که پسرم را کنار خودم می‌خواباندم. جیرجیر تخت «شهین‌بشکه» که بلند شد، دکمه‌های پیراهنم را باز کردم و شیرش دادم. سال‌ها بود که از لمس سینه‌ام چنین سست نشده بودم. بعد دهانش را گرفتم ، آن قدر صبر کردم تا دیگر نفس نکشد، بعد با تیغ کوچک شروع کردم به بریدن سرش. صدایی نکرد، تکان زیادی هم نخورد. تیغ ریش‌تراشی شکسته و کند بود و انگشت‌های خودم را هم می‌برید. فکر کردم اما آدم که به این سادگی‌ها نمی‌میرد. آدم حتا اگر چشم‌هایش را هم ببند، باز ممکن است نمرده باشد. دوست نداشتم گنجم را این طور سالم و درسته ، حتا اگر چشم‌هایش بسته باشد تحویل شان بدهم. شاید فردا ، توی اتاق دیگری چشم‌هایش را باز می‌کرد و از سینه‌ی زنی دیگر شیر می‌خورد و مثل وقتی تن مرا می‌مکید نفس نفس می‌زد ... شبی که در آن خانه‌ی بالاتر از میدان پیروزی، نه نفری تا صبح کارم را می‌ساختند، من یکسره چشم‌هایم را بسته بودم ، اما نمردم! آن شب برفی بهمن ماه که زیر جوی سرپوشیده‌ی چهارراه کالج خوابیده بودم، تا صبح فکر می‌‌کردم، آدم چه طور می‌میرد؟ موش‌ها از روی موهایم رد می‌شدند . تن موش‌ها سرد بود، اما زنده بودند و یکسره دورم راه می رفتند.

«شهین‌بشکه» بدجوری جیرجیر تختش را درآورده بود. از این که خون انگشت‌ها و کف دستم با خون پسرم مخلوط می‌شد، خوشم می‌آمد. وقتی هم که توی دلم رشد می‌کرد، احساسی شبیه این داشتم. تیغ را با تکه سنگی که توی حیاط زندان پیدا کرده بودم، تیز کردم. صدای ساییدن تیغ روی قلوه سنگ، مثل صدای نفس کشیدن حیوانی بی‌گناه توی تاریکی بود. یاد قصه‌ی ابراهیم افتاده بودم که چاقویش را روی سنگ‌های کوه تیز می‌کند تا گلویی پسرش را ببرد ولی باز هم چاقویش نمی‌برد. اما تیغ ریش تراشی من که از یک بند انگشتم بلند‌تر نبود، خوب می‌برید.

دوست داشتم ببینم قلبش چه شکلی است... زندگی یک آدم چه شکلی است... قلبی که تا شش روز پیش توی بدن خودم می‌تپید. یاد شعرهایم افتادم که کنار بُسفر برای رضا می‌خواندم. منتظر بودیم اندازه‌ی یک کتاب بشوند. توی همه‌ شعرهایم پر از کلمه‌ی قلب بود... در آوردن قلب «آرش» با آن تیغ لیز و کوچک خیلی سخت بود. تیغ را که فشار می‌دادم، بیش‌تر کف دست خودم را می‌برید. اما وقتی درش آوردم و لای انگشتانم گرفتمش، دیدم به زحمتش می‌ارزیده است، مثل زاییدن خودش... خیس و کوچک و لیز بود و توی نور لرزانی که از راهروی بند می‌تابید، برق می‌زد. انگار یک بار دیگر دنیا آمده باشد.

قلبش را کف دستم گرفتم و نگاه کردم و فکر کردم یک آدم چه طور می‌تواند بمیرد؟ خیلی شب‌ها این را از خودم پرسیده بودم. آن یخچال‌فروش سه‌راه امین‌حضور که برای خاموش کردن سیگارش توی نافم دویست هزار تومن می‌داد، همیشه می‌گفت آدم با این چیزها نمی‌میرد. اما رضا خیلی راحت مرد. توی استامبول جلوی آن نانوایی چاقویش زدند، او دلش را گرفت، روی زمین افتاد و مرد. آن قدر سریع که فرصت نداشت فکر کند، آدم چه طور می‌میرد.

قلب کوچک و خیس پسرم را توی مشتم فشار دادم. شاید جان آدم از همین جا بیرون می‌آید. شاید هم جای دیگری قایم شده باشد. یکی داشت توی خواب فحش می‌داد. بوی سیگار اتاق دانشجو‌ها تا این‌جا هم می‌آمد. وقتی با رضا به ترکیه می‌‌رفتیم، کتاب های کنکورم را هم با خودم برده بودم ، ولی بعد همه‌شان را ریختم دور. بعد‌ها دلم می خواست کتابی باشد که تویش نوشته باشند آدم چه طور می‌میرد. باید باز هم توی سینه‌اش می‌گشتم، مثل کتابی بود که دوست داری تا آخرش را بخوانی.

چهل و سه شب بعد از مردن رضا، وقتی از استامبول برمی‌گشتم، دوست داشتم آدم توی تنش جایی داشته باشد که بشود فشارش داد و بعد همه چیز تمام شود. آن شب برای اولین بار، با راننده‌ی اتوبوسی که برایم ساندویج می‌خرید و عقب ماشینش تا تهران جای خواب به‌ام می‌داد، خوابیدم. نفسش بوی سیگار و تخمه‌ی آفتاب‌گردان می‌داد. تکان‌هایش گاه با تکان‌های اتوبوس یکی می‌شد. اما من فقط به قلب پلاستیکی قرمزی که از سقف آویزان بود و تکان می‌خورد خیره مانده بودم. به نظرم قلب پلاستیکی گاه بزرگ و بزرگ‌ترمی‌شد و باز کوچک می‌شد. دم دمای صبح که راننده پشت فرمان برگشت، پرده‌ی مخملی را کنار زدم. از میان شیشه‌ی سرتاسری عقب اتوبوس که با برچسب‌های سرخ چیزی روی آن نوشته بودند، به آسمان خیره ماندم. آخرین ستاره‌ها در سپیده محو می‌‌شدند.

نور سپید ضعیفی از دریچه‌ی کوچک نزدیک سقف به داخل بند می‌تابید. معلوم نبود سپیده است یا لامپ گازی حیاط زندان را روشن کرده‌اند. یکی توی خواب خس‌خس می‌کرد. «شهین‌بشکه» آرام گرفته بود. از جایی خیلی دور صدایی شبیه آواز می‌آمد. انگشت‌هایم می‌سوختند. دست‌هایم تا مچ خیس‌خیس بودند. تیغ را جایی، لابه لای همین تکه‌های کوچکی که از پسرم باقی مانده بود،گم کرده بودم. اما دیگر هیچ کس پسرم را نمی‌برد. اذیتش هم نمی‌توانست بکند. هیچ آرزویی هم نداشتم. بعد از فرار با رضا این تنها کاری بودکه توانسته بودم، خودم برای خودم بکنم. برای تکه‌ای از خودم. این شب خیس رستگاری، ارزش سوزش دست ها و گم کردن یک تیغ ریش تراشی کوچک را داشت.
علیرضا محمودی ایرانمهر

دکتر شریعتی

parchenan — Mon, 23 Jun 2008 20:22:13 GMT

تب و تاب گفتن ها درباره دکتر شریعتی فرو کاشت.

من با کتاب پدر مادر ما متهمیم آشنا شدم و بعد اسلام شناسی و شیعه علوی وصفوی و ... تا آنکه با کویر و هبوط آشنا شدم.

حال کمتر از او می خوانم اما هر از چند گاهی به کویر و هبوطش سرکی می کشم.

در این گفتگوی تنهای که واقعاً نوشته های تنهایی او بوده جایی به کلمه محراب اشاره کرده و خواسته آن را بست بدهد. اما به ناگاه تغییر عقیده می دهد و موضوع و خواننده نخواسته اش را تنها می گذارد. بر اساس نوشتار ایشان کلمه محراب اسم صفت از ریشه حرب به معنای جنگ است.( هنوز برای من جای سئوال است که چرا آنجا را به چنین نامی خوانده اند. راحتترین سخن آن است که بگویی چون نماز مانند صف جنگ بوده و پیش قراول جنگ در جلو می ایستاده به آن شبیه کرده و آن واژه را ساخته اند.اما به نظرم دکتر از آن میخواسته پیرامون ایدولوژی انقلابی که از اسلام می خواسته بسازد بهره برداری کند .

کلاً شریعتی در این کتاب ( گفتگوی تنهایی) شخصیتی رنجور وغم روزگار خورده است. حتی گاهی فکر می کردم به شخصیت افسرده یا دپرس نزدیک می شود. اما گاهی قلم چنان می تازد که براستی می توانی بگوی او بعد از نوشتن به بالاترین لذتها که یک انسان می رسد رسیده است.

مجله شهروند یک گفتگو با دکتر سروش پیرامون دکتر شریعتی کرده است که من قسمتهایی از آن را در اینجا می گذارم. سروش خود را با شریعتی مقایسه کرده و البته سهیل 87 متمایل به آرا و عقاید سروش است و البته اعتقاد دارد که این ادامه راهی است که دکتر شریعتی به عنوان روشنفکر دینی آغاز کرده بود.

مقاله شهروند امروز:

...اين داستان بلندي است. من در جايي به صراحت و خلاصه گفته‌ام كه مرحوم شريعتي دين را فربه مي‌كرد و من دين را لاغر مي‌كنم. فربه كردن دين همان ايدئولوژيك كردن دين بود و بالا بردن انتظار از دين. من اما حقيقتا مي‌‌كوشم كه انتظارات از دين را كمتر كنم. مرحوم شريعتي دين را خيلي دنيايي مي‌كرد و مي‌گفت كه ديني كه به درد اين دنيا نخورد به درد آن دنيا هم نمي‌خورد. من اما گمان مي‌كنم كه دين اصلا و اساسا براي اصلاح امر آخرت است و اگر انسان از جهان و حيات پس از مرگ برخوردار نبود، دين هم نداشت و خداوند پيامبري براي او نمي‌فرستاد و اصلي‌ترين آموزه‌هاي دين، آدمي را براي زندگي ديگري آماده مي‌كند. مرحوم شريعتي مي‌خواست دين را در مقام يك موسس بنشاند، يعني از دل دين يك نظام تازه بيرون بكشد. مرحوم شريعتي همچون سيد قطب تمام جهان را نظام جاهلي مي‌دانست و از اسلام مي‌خواست كه يك نظام ضدجاهلي بيرون بكشد. من حقيقتا چنين ديدگاه‌هايي ندارم و معتقدم كه با دين مي‌توان زندگي كرد ولي دين را به عنوان يك منبع و مخزن براي زندگي نمي‌توان به كار برد. از دين صرفا مي‌توان بينش گرفت و با آن بينش به زندگي «روح» بخشيد؛ قبول ندارم كه با آن بينش بتوان به زندگي «شكل» بخشيدو .... . البته فراموش نكنيد كه از نوشته‌هاي مرحوم شريعتي حقيقتا بوي تحقير دموكراسي هم مي‌آمد. مي‌دانم كه پاره‌اي از شاگردان ايشان سخن من را نمي‌پسندند اما من اين را مي‌گويم كه ما امروز خصوصا در ايران حاجت به يك دموكراسي داريم كه هيچ قيدي نداشته باشد. همين كه شما قيدي براي او بياوريد با هر دليلي و ملاحظه‌اي هم كه باشد، نهايتا آن را از اثر خواهيد انداخت. بنابراين من بي‌مهري‌هاي مرحوم شريعتي را نسبت به دموكراسي مطلقا نمي‌پسندم و معتقدم كه بايد به جاي آن يك التزام جدي نسبت به دموكراسي را نشاند، از آن دفاع كرد و هيچ قيد و شرطي را هم براي آن قائل نبود.

آدرس این مقاله :

http://shahrvandemroz.blogfa.com/post-529.aspx

شعر شمع از دکتر که من خیلی دوستش دارم:

تا سحر ای شمع بر بالین من، امشب از بهر خدا بیدار باش

سایه غم ناگهان بر دل نشست، رحم کن امشب مرا غمخوار باش

آه ای یاران به فریادم رسید، ورنه مرگ امشب به فریادم رسد

ترسم آن شیرین تر از جانم ز راه، چونکه از پای افتادم رسد

گریه و فریاد بس کن شمع من، بر دل ریشم نمک دیگر مپاش

قصه بی تابی دل پیش من، بیش از این دیگر مگو خاموش باش

همدم من مونس من شمع من، جز تو اندر این جهان غمخوار کو

واندر این صحرای وحشت زای مرگ، وای من وای من یارکو

اندر این زندان من امشب شمع من، دست خواهم شستن از این زندگی

تا که فردا همچو شیران بشکنند، ملتم زنجیرهای بردگی

نقد فیلم

parchenan — Sat, 21 Jun 2008 06:07:18 GMT

1.نقد فيلم:

فيلم خانواده جهنمی كارگردان سوسن تسليمي.

برايم خيلي جالب بود كه از بازيگر باشو غريبه كوچك فيلمي ببينم كه خارج از ايران تهيه شده است. يادم مي‌آيد ان صحنه‌اي كه بچه ها در جنوب به دنبال يخ هستند و سرابشان در كادر دوربين هميشه در ابتداي برنامه كوچك و تيتراژ ابتداي آن نشان داده مي‌شد.

فيلم موضوع خانواده حسن سربندي است كه در سوئد زندگي مي كند. زنش در خانه خياطي كرده و خود خوراك ايراني در خانه تهيه مي كندو عروسي دختر بزرگش در راه است. او بادختر كوچكترش كه تازه از آمريكا برگشته مشكل دارد و...

به نظر من كل فيلم اين موضوع را خواسته نشان دهد كه فرد خود را بايد با فرهنگ كشوري كه به آن آمده هماهنگ كند نه بلعكس.

اگر حسن آن سختگيري را براي دختر كوچكتر كه در مراحل نوجواني بوده نمي‌كرد او سر از آمريكا در نميآورد و آن سر نوشن نصيب او نمي شد.يا براي دختر بزرگتر كه در شرف عروسي است آن سختگيريها معمول كه در ايران صورت مي گبرد را نبايد مي كرد تا چنان سرنوشتي براي خودش در پايان فيلم رقم بزند . ( جايي درخانواده نداشته باشد)

پدر ملغمه اي از فرهنگهاست.از يك طرف غيرتي است براي دخترانش و از طرف ديگر خانم باز و چشم چران خانم‌هاي همسايه.

اين فيلم بيش ازآنكه براي مردم سوئد ساخته شده باشد به نظر من براي ايراني هاست تا با فرهنگمان از زاويه د نقدي تيز آشنا شويم.

به نظر من كاملترين و منطقي ترين فرد در اين خانواده در حال فورپاشي همان دختر عصيان گر بود كه توانسته بود نسبت به بقيه با مشكلات خود كنار بياييد.

كسي كه در آمريكا سختي‌ها و ناملايمات زيادي را تجبه كرده بود و حال باز به خانواده پناه آورده بود.

بهترين جاي فيلم از نظر من: مراسم عروسي و غافلگيرشدن پدري مست ، بدست دخترش.( سياه مستي‌اش واقعاً ايراني بود)

ننه بزرگ نيز نماينده ميراثي كهن و پوسيده است كه ديگر كسي به آن اهميت نمي دهد و دير يا زود مزمهل خواهد شد.

فيلم CASH.

فيلمي فرانسوي با بازي بينوشه.

روند فيلم بشدت كند است و تا آخر داستان هيچ موزيكي ندارد. تنها شوك داستان كه محكم و اساسي نيز است خودكشي مجيد به آن صورت است.

فيل در نگاه ساده چيزي براي گفتن ندارد.

اما در كنه قضيه پيام بزرگي در آن نهفته است و آن بي‌تفاوتي نژادي است كه اروپا و بخصوص فرانسه كه كارگردان آنجا ساخته است در حال شكل گيريست.( واژه نژاد پرستي را مناسب نديدم).كارگردان اين پيام را در دل داستان جاي داده و البته فكر كنم بسيار هم زيركانه انجام داده است و اينكه فرانسه ( بنده او را به عنوان نماينده اروپا در نظر مي گيريم) به سمت اين بي تفاوتي در حركت است.البته من اين موضوع را مي خواهم بيشتر بست بدهم و به كل جوامع كلان شهري بكشانم. همان چيزي كه گريبانگير شهرهاي بزرگ ايران هم است كه چه ساده از كنار دختران در حال گدايي. ناله هاي مر يا زني غريبه ميگذرم .( فقط بايد حافظه‌مان را تكاني دهيم و آخرين باري كه با چنين وضعيتي روبرو شديم را بخاطر آورده و عكس العملي را كه انجام داديم را بار ديگر بازسازي كنيم).

البته براي من چند جاي سئوال ماند كه آيا براستي نوارها را مجيد مي گرفت.

و پسر به چه علت با مادرش رابطه بدي پيدا كرده بود و چرا 1 روز به خانه نيامده بود( البته جواب راحت آن است كه بگويي به سن بلوغ رسيده بود) البته جا برای حرف زدن بسیار دارد.

بهترين قسمتي از فيلم كه پسنديدم:

ملاقات مادر و پسر پس از 1 روز نگراني و جوابهاي سربالاي پسر و البته نرمش و كنترل فوق العاده مادر در برابر پسر( به نظر من اين رفتار مشكل و شايد محال باشد). وصحنه خودكشي مجيد.

2.چند روز پيش سال مرگ دكتر شريعتي بود.من هم توانستم در مدت 6 ماه قسمت اعظم كتاب گفتگويي تنهايي (جلد 1) را بخوانم. باخود كتاب فعلاً كاري ندارم . اما يك نكته برايم جالب بود. كلمه محراب به چه معني است؟ دكتر هم كه معني آن را گفته نخواسته يا نتوانسته بگوييد چرا چنيين كلمه اي را براي محراب معابد و مساجد گذاشته اند.

حال از شما مي‌پرسم كلمه محراب كه مكاني است در مسجد به چه معني است؟جوابش آدمي را به فكر فرو خواهد برد.

افشاگری

parchenan — Tue, 17 Jun 2008 19:12:48 GMT

چند وقت بود که دانشگاه تربیت معلم که من زمانی دانشجوی آن بودم در اعتصاب بود و سرانجام به هدف خود رسید.

حال هم این دانشگاه زنجان

به قول قال و قیل باید همه مان شریعتمداری شویم. به هر کی رسید بلوتث کرد. حال که از زارعی ها فیلم نداریم باید همه خراب این معاون شویم

هر چه فریاد داریم بر سر او کوبیم

برای آنکه بیشتر وارد بحث آن شویم یشنهاد می کنم این وب ها را بخوانید:

مسعود بهنود:http://masoudbehnoud.com/2008/06/blog-post_16.html

رضا کلاهی( قیل وقال):http://ghaloghil.persianblog.ir/post/23

واین برای پنجره چوبی است که اکنون نیازی به نگاه متفاوت نیست و این دو بالایی را حتماً بخوانید.

جام جهان وطن ها

parchenan — Mon, 16 Jun 2008 08:13:18 GMT

فوتبال جام ملتهاي اروپا در حال برگزاري است.نكته اي كه از ديدن اين بازيها بدست مي آيد ، ديدن ميراثي است كه هيتلر روزي بر برچيدن آن اقدام كرد و امروز جريان عكس آن را مي بينيم. كافي است هنگام ديدن فوتبال صداي تلوزيون را قطع كنيد. آن وقت است كه تمايز قرار دادن بين اين تيم ها با تيم‌هاي آفريقايي كاري استمشكل. مانند تيم فرانسه كه تعداد رنگين پوستانش بر سفيد پوستانش قالب است و در بسياري از تيم هاي ديگر.حال اگر صداي تلوزيون را هم بلند كنيم باز با كلماتي مواجه مي شويم كه انتظار شنيدن آن را نداريم.مانند خالد بولهروز . اسمي كاملاً بيگانه با فضايي كه ما در ذهن خود ساخته ايم.تمام اين مثال‌ها نمايانگر آن است كه اروپا بعد از جنگ جهاني دوم خطر نژاد پرستي و عقيده پرستي را درك كرد و سعي در حذف آن نمود و البته كه از خود شروع كرد.( به قيمت از دست دادن بسياري از رسوم و درهم شدن نژادها كه زماني به آنها افتخار مي كردند) بله ما شعار مي دهيم و آنها عمل مي كنند ما آيه شعوبا را داريم و آنها اجرا مي كنند. بسياري از مردم جنوب كشورمان تيره پوست هستند اما ما به ندرت آنها را ديده ايم . يا هنوز اهل سنت ما يك مسجد براي خودشان در پايتخت ام القراي اسلام ندارند.

نكته اي كه در بازيهاي يورو برايم جالب بود افراد اندك سياه پوست در تيم آلمان بود كه هنوز به نظر من آن خصلتي كه باعث جنگ شد را در خود حفظ كرده اند.

چند روز قبل كه ريس جمهور مصاحبه با خبرنگاران ايتاليليي كرده بود به يك نكته اي اشاره كرده بود كه:

چرا بايد ملت آلمان هر سال براي كشتار يهوديان كه معلوم نيست درست باشد يا نه بايد روز ندبه داشته باشد. ملتها معمولاً خوبي هاي خود را بزرگ مي كنند. چرا شما اين كار را ميكنيند( با چنين مضموني)

و البته كه دكتر كاشي در وبلاگ زاويه ديد جوابي براي آن داده بودند و آنكه بله هميشه نبايد به مفاخر گذشته افتخار كرد كه باعث گمراهي است بلكه بايد آن نكات تاريك را برجسته كرد تا باز به آن ورطه نيفتيم و من با ديدن تيم آلمان راستي گفتار دكتر كاشي را فهميدم.

اميد به روزي كه ما نيز قدم در اين راه نهيم.

تکه های از خاطرات

parchenan — Sun, 15 Jun 2008 06:47:18 GMT

شقایق گل همیشه عاشق( جاده بلده)

قله آزاد کوه( شاهزاده کج گردن)

روستای نسن

جنگل انبوه سیسنگان

گروه در جنگل

تهران - شمال 2

parchenan — Tue, 10 Jun 2008 11:09:18 GMT

گزارش كامل:

صبح سه شنبه در مترو بوديم و با مترو به سمت كرج به راه افتاديم. خيل عظيم اتومبيل هاي سواري كه در اتوبان تهران – كرج به راه افتاده بودند وترافيك سنگيني را نويد مي داد را پشت سر گذاشتيم.

در ايستگاه كرج تا آمديم همه پياده شويم قطار شروع به حركت كرد ومن با 4 نفر ديگر مجبور شديم در ايستگاه مهر شهر پياده شويم . در كرج سوار اتوبوس هاي گچسر شديم و ما نيز به خيل مشتاقان شمال پيوستيم. من كه كنار در ورودي اتوبوس روي پله ها نشسته بودم وهر از چند گاهي مي خوابيدم وبيدار مي شدم .در حدود 5 ساعت مسير كرج – وارنگه رود به طول انجاميد. باري ما به وارنگه رود رسيده بوديم و از كناررودخانه زيباي آن مي گذشتيم. ناهار را در كنار آخرين ويلا كه زيبا ترين ويلا نيز مي باشد خورديم. خداوند به مالك آن خانه هم خير و بركت بهد كه بودن هيچ چشم داشتي از چشمه آب هميشه جاري در كنار سر در خانه قرار داده بود و ما از آن آب گوارار نوشه جان كرديم.

نزديك هاي 4 بود كه ما مي خواستيم حركت مان را شروع كنيم. هوا گرفته بود و هر لحظه ابرهاي تيره بر آسمان افزوده مي شد.از روي پل گذشتيم و در امتداد رودخانه حركت كرديم .همه سر حال بوديم و سر خوش. تا اينكه باران شديدي شروع به ريزش كرد به طوري كه اجراي كل برنامه را با ترديد همراه كرد. اما ما بر ترديد غلبه كرديم و به راه خود ادامه داديم . از دره شير کمر كه بالا مي رفتيم آسمان رام شده بود . 2 ساعت مانده به كلبه محيط باني،چادر زديم. دوباره هوا گرفته بود ونم نم باران ميباريد و البته هوا نيز سرد شده بود. شام عدسي داغ و خوشمزه اي خورديم. 6 نفر از بچه‌ها( من جمله من) كه در چادر جايي نداشتيم مجبور شديم بيرون بخوابيم.آسمان صاف شده بود وستاره ها پيدا بودند. ساعت 12 بود كه متوجه شدم باران بشدت در حال ريزش است . سريع كيسه خوابم را جمع كردم و زير فم قرار دادم و خودم هم به صورت جنيني داخل پانچو رفتم. فكر كنم در حدود يكساعتي اين گونه خوابيدم. ( من خوابم بياد هيچ پديده اي نمي تواند مرا بعد از اين زمان احساس كردم بدنم خيلي سرد شده و از خواب بيدار شدم.هوا دوباره صاف شده بود و از باران خبري نبود .كيسه خوابم را دوباره پهن كردم( كمي خيس بود اما قابل تحمل) و دوباره خوابيدم. صبح كه از خوا ب بلندشدم يك چند دقيقه اي ورزش كردم تا بدنم دوباره به حالت عادي برگردد. بچه ها هم از خواب بيدار شدند و بعد از صبحانه به سمت بالا در ساعت 7:35 حركت كرديم. نزديك هاي 9 به كلبه رسيده بوديم . در راه چندين چشمه بزرگ ديدم كه از دامنه كوه فوران مي كرد وچندتايي نيز از روي زمين به صورت فواره هاي كوچك بيرون مي آمد . حال به ابتداي چشمه سرخاب رسيده بوديم . و منطقه‌اي دشت مانند پيش رويمان بود. 45 دقيه آنجا بوديم و بعد مسير را به سمت دره سمت چپمان ادامه داديم.تقريباً از زير كمانكوه و در دامنه آن تراورس كرديم تا در ساعت 12 بر روي گردنه رسيديم.حال تاج قله آزاد كوه خودنمايي مي كردو اين شاهزاده كج گردن ما را سرخوش كرده بود. به تشخيص سرپرست برنامه قرار شد از صعود به قله و گذشتن از گردنه آزاد كوه صرف نظر كنيم.پس به سمت دره ي روبرويمان به راه افتاديم كه جاده اي نيز در آن كشيده شده بود . در راه يك معدن كوچك با دهانه اي حدود 1.5 متر نيز بود .دره يخچال خوبي داشت پس چند تن از بچه ها بر روي برفها سر خورده و پايين آمدند.

از دور و در انتهاي برفها يك درياچه بزرگ سفيد رنگ خود نمايي مي كرد كه ما فكر مي كرديم برف است اما با نزديك شدن به آن متوجه شديم كه فاضلاب كارخانه سربي است كه در بالادست كوه قرار دارد و آن سفيدي غبار ناشي از فاضلاب كارخانه بود به سرعت منطقه را ترك كرديم.تا به ده كاولانگاه رسيديم.اهالي آنجا قدمت كارخانه را نزديك 60 سال دانسته و از فاضلاب آن گله داشتند.ده بسيار با صفايي بود كه تنها در تابستانها اهالي به آنجا مي آمدند . ناهار را آنجا خورديم و سپس به سمت ده پايين آن كه ايليكا بود رفتيم. مسير بسيار با صفا بود . در راه يك گله گراز ديديم كه تشكيل شده بود از 4 گراز بالغ و نزديك 12 بچه گراز.نزديك اذان به ده ايليكا رسيديم. با مساعدت اهالي مهمان نواز آنجا كه اكثراً ساكن شهرها بودند و تنها در تابستان به آنجا مي آمدند ما شب را در مسجد خوابيديم.شام را هم كه ماكاروني بود در خانه يكي از اهالي آماده كرديم.صبح ساعت 10 از روستا به سمت گردنه ...... حركت كرديم تقريباً نصف مسير ا در كنار جاده يوش – بلده در حركت بوديم . مسير بينهايت زيبا بود و ياد وخاطره راهپيمايي در دشت لار سال‌هاي گذشته را در ذهنمان زنده كرد.. ساعت 1:30 بر روي گردنه بوديم. مردم در كنار برفي كه روي گردنه انباشته شده بود مشغول برف بازي بودند. عده اي از دوستان با نيسان وكاميون و لودر به سمت نسن رفتند ولي من به همراه 4 نفر ديگر از دره كناري جاده به سمت ده رفتيم. مسير بينهايت زيبا بود طوري كه دل كندن از آن مشكل.بخصوص نوع و زاويه تابش خورشيد چمنزارهاي منطقه رو چن نگيني بر انگشتر كرده بود. ساعت 4 در نسن بوديم و بعد از ناهار و نماز ساعت 6:30 با يك نيسان به سمت كجور حركت كرديم.( قرار بود اين قسمت از مسير را نيز پياده برويم اما به دليل كمبود وقت از آن صرف نظر كرديم) بسيار از دوستان بودند كه براي اولين بار سوار نيسان مي شدند و در پوست خود نمي گنجيدند.(نيسان نديده بودند)نمي دانم نيسان چه حسي دارد كه تا آدم سوار مي شود بع بع اش مي گيرد و رو دربايسي و از اين حرفها به كنار مي رود و همه بع بع گويان ماشين هاي ديگر را رد مي كنند. حال اين بع چند نوع دارد. بع بع عاشق. بع بع تحت فشار.بع بع افسرده و...

كه ما از هر نوعش چندين نوع داشتيم.ياد مان باشد كه من يك هنر نماي بزرگ ركدم و آن كه 24 آدم را به همرا كوله هاي 5 روزه در يك نيسان جا كردم.كم كم هوا داشت سرد مي شد و ما گردنه قرق را نيز رد كرده بوديم.در نيسان هر شعري كه بگوييد خوانده مي شود از عمله دسته دسته تا مجنون نبودوم. اما همينكه هوا رو به تاريكي گذاشت وزن شعرهايمان نيز سنگين وغمگين شد. هوا تاريك شده بود و ما در جنگلهاي مه گرفته با نيسان در جاده هاي پر پيچ وخم به اين سو و آن سو مي رفتيم.كه يادم آمد من در موبايلم ببار اي ابر بهار شجريان را دارم .پس گذشتم و در آن هواي مه گرفته و گرگ و ميش همه گوش داديم.( تا به حال به اين شدت از صداي استاد سر ذوق نيامده بودم) هوا تاريك شده بود ونياز بود كه همه در كف نيسان بنشيند( 24 نفر) و در آخر اوج هنرنمايي خود را كردم وبا هر فحش و در دسري توانستم همه را بنشانم. تا ساعت 11 به كجور رسيديم( راننده راه را گم كرده بود و به همين خاطر دير رسيديم).

صبح ساعت 4:30 از خواب بيدار شديم و باز سوار نيسان شديم و به سمت معدن و راه ابتداي جنگل سيسنگان رسيديم(ابتداي جاده چشمه باصفايي قرار دارد).5 نفر از دوستانمان از ادامه دادن به مسير منصرف شدند وراه شهر را در پيش گرفتند.

جنگل سيسنگان به جرئت مي توانم بگويم كه يكي از زيبا ترين جنگل‌هايي است كه تا به حال ديده ام.اما امسال آب رودخانه كم بود واثرات سيل بر روي آن تأثير گذاشته بود بار يما سرانجام در ساعت 4 بعد از ظهر دريا را ديديم و در ساعت 6 در كنار ساحل بوديم.

اما بقدري كناره هاي جاده‌ها كثيف بود كه هيچ رقبتب براي آدم نمي گذاشت شب ماني كند.

اين بود برنامه تعطيلات ما

عكسها را سعي مي كنم شنبه در پست جداگانه اي بر روي پرچنان بگذارم چرا كه هنوز دوربينم دست خودم نرسيده است.